Kiełbasa felinowska

Długa na 30–40 centymetrów, wygięta w kształt litery U, ciemnobrązowa na zewnątrz i ciemnoróżowa w środku — kiełbasa felinowska od razu przyciąga wzrok na stoisku z wędlinami. Pachnie czosnkiem i dymem, a w smaku jest soczysta i wyrazista. Pochodzi z Felinowa, niewielkiej wsi w gminie Osjaków w powiecie wieluńskim, i od 2016 roku figuruje na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) prowadzonej przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Jak wygląda i jak smakuje

Kiełbasę nadziewa się w naturalne jelito wieprzowe, a gotowe pęto ma średnicę około 3 centymetrów i charakterystyczny kształt podkowy. Powierzchnia jest pomarszczona, matowa, w kolorze od ciemnozłotego do brązowego. Na przekroju widać grubo rozdrobnione mięso wieprzowe z drobnymi kawałkami tłuszczu. Smak zdominowany jest przez czosnek i pieprz, a długie wędzenie nad drewnem dębowym i olchowym dodaje głębokiego, dymnego aromatu. Kiełbasa jest zwarta, lekko podsuszona, a przy krojeniu nie kruszy się.

Wieś masarzy

Felinów od dziesięcioleci kojarzy się z rzemiosłem masarskim. Recepturę kiełbasy wypracowali mieszkańcy wsi w latach 50. XX wieku, łącząc wiejskie doświadczenie ze świniobicia z zamiłowaniem do wędzenia. Jeden z lokalnych wytwórców wspominał, że pierwsze świniobicie przeprowadził w 1959 roku i od tamtej pory używa tego samego farszu. Ta ciągłość sprawia, że kiełbasa felinowska smakuje dziś niemal tak samo jak przed ponad sześćdziesięciu laty.

Wieś zasłynęła w okolicy jako miejsce, gdzie przyjeżdżało się po dobre wędliny na święta i wesela. Masarskie umiejętności przechodziły z ojca na syna, a każda rodzina strzegła własnych proporcji przypraw.

Felinów jest niewielką wsią, ale jej nazwa stała się marką rozpoznawalną w całym powiecie. Kiełbasę z tej miejscowości kupowano na zapas przed świętami, zamawiano na rodzinne uroczystości i przywożono krewnym mieszkającym w miastach jako smak rodzinnych stron. Dla wielu osób z okolic Wielunia to wciąż punkt odniesienia, z którym porównuje się inne wiejskie wędliny.

Dym z dębu i olchy

Mięso wieprzowe rozdrabnia się grubo, doprawia solą, pieprzem i dużą ilością czosnku, a następnie nadziewa w jelita. Pęta wiesza się w wędzarni i wędzi dymem z drewna dębowego i olchowego. Dąb nadaje kiełbasie ciemny kolor i wyraźny, lekko cierpki aromat, a olcha łagodzi go słodkawą nutą. Po uwędzeniu kiełbasę parzy się, a potem studzi, by nabrała zwartości.

Wędzenie wędlin wymaga kontroli temperatury i dymu, dlatego najlepiej sięgnąć po kiełbasę od lokalnych wytwórców, zamiast eksperymentować samodzielnie.

Na co dzień i od święta

Kiełbasę felinowską jada się przez cały rok, ale szczególnie ceniona jest na świątecznym stole. Często pojawia się na jarmarkach, festynach i dożynkach w powiecie wieluńskim, gdzie bywa prezentowana jako jeden z kulinarnych symboli okolicy.

• Na zimno, w plastrach, z chlebem i ogórkiem kiszonym.
• Pieczona na grillu lub nad ogniskiem.
• W żurze i kapuście duszonej.
• Na świątecznym półmisku obok szynki i boczku.

Gdzie spróbować

Osjaków leży nad Wartą, w malowniczej dolinie z rezerwatami przyrody i szlakami kajakowymi. Niedaleko znajduje się Wieluń z zabytkowym starym miastem, więc wizytę łatwo połączyć ze zwiedzaniem i spływem rzeką. Kiełbasy felinowskiej warto szukać podczas lokalnych festynów, targów produktów regionalnych i jarmarków świątecznych w powiecie wieluńskim.

Kiełbasa felinowska to dowód, że dobra receptura nie potrzebuje zmian. Podkowa pachnąca czosnkiem i dymem przypomina o wsi, w której masarstwo stało się częścią tożsamości.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: