Konfitura borówkowa z gruszką

Konfitura borówkowa z gruszką lśni głęboką, wiśniową barwą. W gęstym syropie widać całe owoce borówki brusznicy i kawałki gruszki, które podczas gotowania nabierają różowego odcienia. Smak łączy lekką cierpkość leśnych borówek ze słodyczą gruszek. Konfitura pochodzi z gminy Paprotnia w powiecie siedleckim, na wschodnim Mazowszu, i od 2015 roku figuruje na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) w kategorii warzyw i owoców.

Jak wygląda i jak smakuje

Dobrze przygotowana konfitura nie jest dżemem ani powidłami. Owoce zachowują kształt, a syrop jest klarowny i lepki, bez rozgotowanej masy. Borówki są jędrne i lekko pękają pod zębami, gruszki miękkie, ale się nie rozpadają. Zapach przypomina las jesienią: jest owocowy, lekko kwaskowy, z nutą karmelu. Smak jest słodki, ale nie mdły, bo naturalna kwasowość brusznicy równoważy cukier.

Na łyżce syrop powoli spływa, a owoce wyraźnie odcinają się od tła: ciemnoczerwone borówki leżą obok jaśniejszych, półprzezroczystych kawałków gruszki. W szklanym słoiku konfitura od razu zdradza staranne, cierpliwe przygotowanie.

Borówki z lasu, gruszki z sadu

Borówka brusznica, nazywana też borówką czerwoną, rośnie w suchych borach sosnowych, których na wschodnim Mazowszu nie brakuje. Owoce dojrzewają późnym latem i jesienią, mniej więcej w tym samym czasie co gruszki w przydomowych sadach. Połączenie obu owoców było więc naturalne: gospodynie zbierały borówki w lesie, a gruszki z drzew rosnących przy domu, i robiły z nich zapasy na zimę. Gruszki łagodzą cierpkość borówek i dodają konfiturze objętości, a borówki nadają jej barwę i wyrazisty aromat.

Jak powstaje

Borówki starannie się przebiera, usuwając liście, gałązki i niedojrzałe owoce, a następnie myje. Gruszki obiera się, usuwa gniazda nasienne i kroi w kawałki, ale odkłada na koniec. Umyte borówki zalewa się wrzątkiem, co je zmiękcza i odbiera im goryczkę, a po odsączeniu zasypuje cukrem w proporcji jeden do jednego i odstawia na około 12 godzin w chłodne, ciemne miejsce. Potem borówki gotuje się na małym ogniu przez mniej więcej 20 minut i studzi — tę czynność powtarza się czterokrotnie, aż owoce nasiąkną cukrem i staną się szkliste. Gruszki trafiają do garnka dopiero przy ostatnim, czwartym gotowaniu i gotują się tylko do miękkości, dzięki czemu zachowują kształt. Gorącą konfiturę przekłada się do wyparzonych słoików i zamyka.

Metoda jest czasochłonna, ale daje efekt, którego nie da się uzyskać jednym długim gotowaniem: owoce pozostają całe, a syrop ma lśniącą, głęboką barwę.

Z czym podawać

Na wschodnim Mazowszu konfitura borówkowa z gruszką trafiała na stół przede wszystkim jako dodatek do pieczonego drobiu. Kwaskowo-słodki smak dobrze równoważy tłustą skórkę kaczki czy gęsi. Równie chętnie używano jej na słodko — do deserów, pączków i ciast.

• Do pieczonej kaczki, gęsi, kurczaka i indyka.
• Do dziczyzny oraz pieczonej wieprzowiny.
• Jako nadzienie do pączków i dodatek do ciast drożdżowych.
• Jako deser — z twarogiem, naleśnikami lub lodami.
• Na desce, obok dojrzewających i wędzonych serów.

Otwarty słoik najlepiej przechowywać w lodówce, a zamknięte słoiki w chłodnej i ciemnej spiżarni.

Gdzie spróbować

Paprotnia leży w północnej części powiatu siedleckiego, na północ od Siedlec. Konfitury najłatwiej szukać na lokalnych festynach, dożynkach i targach produktów regionalnych, na których prezentują się koła gospodyń wiejskich z gminy Paprotnia i okolic. Wycieczkę można połączyć ze spacerem po lasach wschodniego Mazowsza, gdzie jesienią samemu można nazbierać borówek.

Konfitura borówkowa z gruszką z Paprotni to smak mazowieckiej jesieni zamknięty w słoiku: leśne owoce, sad przy domu i cierpliwość gospodyni, która gotuje ją aż cztery razy.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: