Miód Ziemi Brzezińskiej, Wzniesień Łódzkich i Rawki

Pięć rodzajów miodu – akacjowy, lipowy, wielokwiatowy, rzepakowy i nektarowo-spadziowy – rozlewanych do słoików o pojemności 0,9 i 0,3 litra. Tak prezentuje się miód Ziemi Brzezińskiej, Wzniesień Łódzkich i Rawki, owoc pracy pszczelarzy z okolic Brzezin. Od 2012 roku figuruje na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) prowadzonej przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Pięć miodów, pięć smaków

Każdy rodzaj ma inny charakter. Akacjowy jest jasny, niemal przezroczysty, długo pozostaje płynny i ma łagodną, kwiatową słodycz. Lipowy wyróżnia się zielonkawożółtą barwą i wyraźnym, lekko mentolowym aromatem. Wielokwiatowy zmienia się z roku na rok, bo zależy od tego, co kwitło na łąkach i miedzach. Rzepakowy szybko krystalizuje, tworząc białą, kremową masę o delikatnym smaku. Nektarowo-spadziowy jest najciemniejszy, mniej słodki, z żywiczną nutą lasu.

Te różnice wynikają z krajobrazu. Pasieki stoją na skraju lasów, w sadach i przy polach uprawnych, więc pszczoły mają dostęp do bardzo różnych pożytków w ciągu całego sezonu. Krystalizacja jest naturalnym procesem i świadczy o tym, że miód nie był podgrzewany – wystarczy lekko ogrzać słoik w ciepłej wodzie, by znów stał się płynny.

Wzniesienia, lasy i Dolina Rawki

Obszar, z którego pochodzi miód, obejmuje gminy Brzeziny, Dmosin, Głuchów, Głowno, Jeżów, Koluszki, Stryków, Rogów, Rawa Mazowiecka i Żelechlinek. Znajdują się tu Park Krajobrazowy Wzniesień Łódzkich, Lasy Spalsko-Rogowskie oraz obszar Natura 2000 Dolina Rawki. Mozaika lasów, łąk i sadów sprawia, że okolica od dawna sprzyja pszczelarstwu, a pszczoły znajdują pożytek od wczesnej wiosny do późnego lata.

Wiosną kwitną sady i rzepak, na przełomie maja i czerwca – robinia akacjowa, w lipcu – lipy w alejach i parkach, a w lasach pojawia się spadź. Dzięki temu w jednym sezonie pszczelarz może zebrać kilka różnych miodów z tej samej pasieki, przewożąc ule lub wybierając odpowiedni moment podbierania.

Tradycja pszczelarska

Słowianie otaczali pszczoły szczególnym szacunkiem i wierzyli, że pochodzą one ze sfer niebieskich. Na Ziemi Brzezińskiej tradycja pszczelarska sięga co najmniej lat 20. XX wieku. Etnograf Jan Piotr Dekowski opisywał w 1979 roku, że miód podbierano w czerwcu i lipcu, aż do wigilii świętego Wawrzyńca, którego święto przypada 10 sierpnia, a ostatni raz we wrześniu. Miód przechowywano w glinianych gąsiorach. Wśród pszczelarzy obowiązywała zasada uczciwości – nie wolno było oszukiwać kupujących ani sąsiadów.

W 1946 roku powstało Koło Pszczelarzy, które dziś skupia około 90 członków. Już w dniach 18–20 stycznia 1946 roku zorganizowano kurs dla pszczelarzy, a wiedzę przekazywano dalej także dzięki podręcznikom wydanym w latach 1972 i 1974. Dzięki temu w wielu rodzinach pasieki przechodzą z pokolenia na pokolenie.

Jak podawać

Miód najlepiej przechowywać w temperaturze pokojowej, w ciemnym miejscu. Nie warto dodawać go do wrzątku, bo traci wtedy aromat.

• Akacjowy – do herbaty i jogurtu.
• Lipowy – z ciepłym mlekiem w chłodne wieczory.
• Rzepakowy – kremowany, na pieczywo z masłem.
• Nektarowo-spadziowy – do serów i pieczonych mięs.
• Wielokwiatowy – do pierników i ciast.

Gdzie spróbować

Brzeziny leżą około 20 kilometrów na wschód od Łodzi. Miód najłatwiej kupić bezpośrednio w pasiekach, na jarmarkach, dożynkach i targach produktów regionalnych w gminach Ziemi Brzezińskiej. Rozmowa z pszczelarzem to najlepszy sposób, by dowiedzieć się, z jakich kwiatów pochodzi dany miód i kiedy został zebrany. Wizytę warto połączyć z wędrówką szlakami Parku Krajobrazowego Wzniesień Łódzkich, spacerem po arboretum w Rogowie albo spływem kajakowym Rawką, jedną z najczystszych rzek regionu.

Słoik miodu z tej okolicy to smak lasów, łąk i sadów zamknięty w jednym naczyniu – pamiątka, która przypomina podróż jeszcze długo po powrocie.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: