Piwo książęce z Lwówka

Piwo książęce z Lwówka nalane do szkła ma jasnozłocisty kolor i gęstą, białą pianę, która długo utrzymuje się na powierzchni. W smaku jest pełne, ze słodową nutą i łagodną, chmielową goryczką. Pochodzi z Lwówka Śląskiego, jednego z najstarszych miast browarniczych w Polsce, i od 2010 roku figuruje na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) prowadzonej przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Jak smakuje

To klasyczne piwo jasne o ekstrakcie około 12 procent i zawartości alkoholu od 4,2 do 6,2 procent, zależnie od wersji. Barwa jest czysta i złocista, nasycenie umiarkowane, a piana drobna i zwarta. Aromat łączy zboże, lekką słodycz słodu i ziołowe nuty chmielu. Goryczka nie dominuje, tylko domyka smak, dlatego piwo dobrze sprawdza się do jedzenia. Pije się je schłodzone, ale nie lodowate, aby wyczuć słodowy charakter.

Ponad 800 lat warzenia

Historia piwa w Lwówku zaczyna się bardzo wcześnie. Już w XII wieku działał tu browar kasztelański, a w 1209 roku książę Henryk Brodaty nadał miastu prawa miejskie wraz z przywilejem warzenia piwa. To od niego wywodzi się późniejsza nazwa „Książęce”. Lwówek szybko stał się ważnym ośrodkiem piwowarskim. Według zachowanych zapisów w 1546 roku było tu 456 miejsc warzenia, a przed wojną trzydziestoletnią około pięciuset. Piwo z Lwówka sprzedawano daleko poza miastem, a prawo do jego warzenia było źródłem dochodu i prestiżu mieszczan.

W XIX wieku browar przeszedł modernizację. W 1871 roku kupił go Juliusz Hohberg, który w latach 1882–1892 przebudował zakład i nadał mu kształt w dużej mierze zachowany do dziś. Produkcję przerwano w lutym 1945 roku, ale wznowiono już w maju tego samego roku, co czyni lwówecki browar jednym z pierwszych uruchomionych po wojnie na Dolnym Śląsku. Nazwa „Książęce” towarzyszy piwu od początku lat 70. XX wieku.

Jak powstaje

Piwo warzy się z wody, słodu jęczmiennego, chmielu i drożdży piwowarskich. Słód zaciera się, aby skrobia przemieniła się w cukry, a następnie brzeczkę gotuje z chmielem. Po schłodzeniu zaczyna się fermentacja, a potem leżakowanie, w czasie którego piwo klaruje się i dojrzewa. Dzięki temu smak staje się pełniejszy i bardziej zaokrąglony.

Lwóweckie piwo zawsze było związane z miastem. Przez wieki prawo do warzenia należało do właścicieli domów w obrębie murów, a dochody z jego sprzedaży pozwalały budować kamienice i utrzymywać ratusz. Piwo wysyłano wozami do innych śląskich miast, a jego renoma przyciągała kupców i podróżnych. Także dziś browar jest jednym z symboli Lwówka Śląskiego, obok agatów i średniowiecznego rynku.

Do czego pasuje

Jasne piwo z łagodną goryczką dobrze komponuje się z kuchnią regionalną.

• Z pieczoną golonką, kiełbasą z grilla i kapustą.
• Z serami dojrzewającymi i pieczywem na zakwasie.
• Z pstrągiem i rybami z dolnośląskich stawów.
• Z obwarzankami, preclami i słonymi przekąskami.

Piwo warto pić z umiarem, a przy zwiedzaniu okolicy samochodem zostawić degustację na wieczór.

Lwówek Śląski na wycieczkę

Lwówek Śląski leży nad Bobrem, między Pogórzem Izerskim a Pogórzem Kaczawskim. Zachował średniowieczny układ ulic, fragmenty murów obronnych i gotycko-renesansowy ratusz na rynku. Miasto słynie także z agatów, a co roku organizuje Lwóweckie Lato Agatowe, podczas którego można zobaczyć kamienie, warsztaty i stoiska z lokalnymi produktami. Wizytę w browarze i degustację piwa książęcego łatwo połączyć ze spacerem po starówce oraz wycieczką do pobliskich wąwozów i skałek piaskowcowych.

Złocista szklanka piwa z Lwówka to kawałek historii miasta, w którym warzenie piwa od wieków było powodem do dumy.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: