Kiełbasa galicjanka z Niemczy

Kiełbasa galicjanka z Niemczy ma postać długich pęt mierzących około 40 centymetrów, o średnicy 2,5–3 centymetrów. Końce pęta spina drewniana szpilka. Nazwa przypomina o pochodzeniu przepisu, który przyjechał na Dolny Śląsk z Galicji. Od 2012 roku kiełbasa figuruje na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) prowadzonej przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Wygląd i smak

Powierzchnia galicjanki jest brązowa, lekko pomarszczona i błyszcząca. Po przekrojeniu widać kawałki mięsa i tłuszczu, równomiernie rozłożone w masie. Kiełbasa ma wyraźny smak wieprzowiny, uzupełniony przyprawami, z łagodnym aromatem dymu. Drewno olchowe, używane do wędzenia, daje delikatniejszy i bardziej słodkawy dym niż inne drewno liściaste, dlatego galicjanka nie jest gorzka ani zbyt ostra.

Receptura z Galicji

Galicja, czyli dawna prowincja obejmująca dzisiejsze południowo-wschodnie tereny Polski i zachodnią Ukrainę, miała silną tradycję wędliniarską. Kiełbasy, szynki i boczki wyrabiano tam w każdym gospodarstwie, a przepisy przekazywano z pokolenia na pokolenie. Po II wojnie światowej mieszkańcy dawnych terenów wschodnich, przesiedleni na Dolny Śląsk, zabrali ze sobą swoje receptury. W Niemczy osiedliło się wiele rodzin z Kresów, a tradycja galicyjskich wędlin przetrwała w lokalnym zakładzie mięsnym.

Jak powstaje

Mięso wieprzowe kroi się, pekluje i doprawia solą, pieprzem, czosnkiem i innymi przyprawami. Masę nadziewa się w naturalne jelita, formując długie pęta, które spina się drewnianą szpilką. Kiełbasę osusza się, a następnie wędzi dymem z drewna olchowego. Ostatnim etapem jest parzenie, które sprawia, że galicjanka jest gotowa do jedzenia na zimno, a jednocześnie dobrze znosi podgrzewanie.

Olcha jest ulubionym drewnem wędzarzy w wielu regionach Polski. Pali się równo, daje dużo dymu i nadaje wędlinom złocisty kolor.

Galicjanka a inne kiełbasy

Galicjanka jest dłuższa i cieńsza od wielu popularnych kiełbas, przez co szybciej się wędzi i łatwiej ją kroić w równe plasterki. W porównaniu z kiełbasą niemczańską, z tego samego miasta, jest mniej czosnkowa i łagodniejsza, a dym olchowy daje jej subtelniejszy aromat. Dzięki temu dobrze smakuje także dzieciom i osobom, które nie przepadają za bardzo wyrazistymi wędlinami. Na świątecznym stole galicjanka często towarzyszy szynce i pieczonemu boczkowi, a latem trafia na grilla. W wielu domach kroi się ją też do jajecznicy albo zapiekanki z ziemniakami.

Jak podawać

Galicjankę można jeść na zimno i na gorąco, co czyni ją wszechstronną wędliną.

• Na zimno, w plastrach, z chlebem i ogórkiem kiszonym.
• Na gorąco, gotowaną lub pieczoną, z musztardą i chrzanem.
• Z grilla lub ogniska, z pieczonymi ziemniakami.
• Jako dodatek do kapusty, bigosu lub fasolki po bretońsku.

Długie pęto dobrze sprawdza się na wspólny stół, bo łatwo je podzielić na porcje. Przechowuje się je w lodówce, owinięte w papier.

Niemcza i jej wędliny

Niemcza leży na wzgórzu nad rzeką Ślęzą, między Dzierżoniowem a Ząbkowicami Śląskimi. Lokalny zakład mięsny wyrabia kilka produktów wpisanych na listę, w tym kiełbasę niemczańską, szynkę wieprzową, słoninę marynowaną i przysmak wołyński. Można je kupić w sklepach firmowych zakładu i na jarmarkach produktów regionalnych. Wizytę warto połączyć ze spacerem po Arboretum w Wojsławicach i wycieczką w Góry Sowie.

Kiełbasa galicjanka z Niemczy to przykład, jak kuchnia przesiedleńców wzbogaciła Dolny Śląsk. Długie pęto, olchowy dym i smak, który przypomina dawne gospodarskie wędzarnie.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: