Miód nadbużański

Miód nadbużański to łagodny miód wielokwiatowy z pasiek w dolinie Bugu, czasem z dodatkiem spadzi. Barwa zmienia się od jasnosłomkowej do herbacianej, zależnie od pory zbioru. Pochodzi ze wschodniego Mazowsza, z okolic Sokołowa Podlaskiego. Od 2009 roku miód nadbużański jest na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT).

Od słomki do herbaty

Miód sprzedaje się jako płynną patokę albo jako skrystalizowany krupiec. Kryształki są średniej wielkości, więc miód po skrystalizowaniu jest gładki, ale nie maziowaty. Wiosenne zbiory są jasne, słomkowe, a letnie ciemnieją aż do barwy herbaty. Smak jest łagodny, a zapach kwiatowy, bez ostrej nuty. Dzięki temu smakuje także osobom, które nie lubią wyrazistych miodów, takich jak gryczany.

Rośliny ze stepów nad Bugiem

Na nasłonecznionych brzegach Bugu, zwłaszcza na prawym, rośnie roślinność pontyjska i kserotermiczna. To gatunki ciepłolubne, typowe dla stepów, które w Polsce spotyka się rzadko. Ich obecność świadczy o czystości okolicy. Pszczoły zbierają nektar z łąk, zarośli i skarp, dzięki czemu miód ma bogaty, ale łagodny bukiet.

Dolina Bugu jest słabo zaludniona i rolnicza. Nie ma tu dużych zakładów przemysłowych, a łąki i pastwiska często zalewa woda wiosną. To dobre miejsce dla pszczół, które potrzebują różnorodnych kwiatów przez cały sezon.

Pszczelarz w każdej wsi

Pszczelarstwo nad Bugiem ma długą historię. Dawniej prawie w każdej wsi był pszczelarz, a miód był ważnym dodatkiem do skromnej kuchni. Pszczoły trzymano w kłodach i w dziuplach drzew. Później kłody zastąpiły ule z ramkami, z których miód odwirowuje się w miodarce.

Zmiana sposobu pozyskiwania nie zmieniła charakteru miodu. Pszczoły nadal zbierają nektar z tych samych łąk i skarp. Pszczelarz decyduje tylko, kiedy wybrać ramki, i od tego zależy, czy miód będzie jasny i wiosenny, czy ciemniejszy i letni. Czasem pszczoły przynoszą też spadź z drzew, która dodaje miodowi głębszego koloru i lekko żywicznej nuty.

Jak podawać

• na chlebie z masłem;
• do herbaty z cytryną, gdy napój nieco przestygnie;
• do twarogu i placków ziemniaczanych;
• w pierniku i miodowych ciastach.

Miód najlepiej przechowywać w temperaturze pokojowej, w szczelnie zamkniętym słoiku. Krystalizacja to naturalny proces i nie oznacza, że miód się zepsuł. Jeśli ktoś woli płynną konsystencję, może postawić słoik w ciepłej wodzie, ale nie wyższej niż około 40 stopni. W wyższej temperaturze miód traci cenne właściwości.

Miód nadbużański zdobył też uznanie w konkursie fotografii kulinarnej Samorządu Województwa Mazowieckiego. Zdjęcie słoika z miodem zajęło tam drugie miejsce, co pokazuje, że produkty z doliny Bugu przyciągają uwagę także wyglądem.

Gdzie spróbować

Miód wytwarza pasieka Kunickich w Skrzeszewie, w gminie Repki. Najbliższe większe miasto to Sokołów Podlaski, dobra baza do wycieczek nad Bug. Dolina rzeki to obszar chroniony, z łąkami, starorzeczami i szlakami rowerowymi wzdłuż brzegów. Bug płynie tu swobodnie, bez betonowych umocnień, a w jego zakolach tworzą się piaszczyste łachy. To spokojna okolica dla osób, które lubią przyrodę, wędkowanie i spływy kajakowe.

Wizytę w pasiece warto zaplanować na późną wiosnę albo lato, kiedy trwają zbiory. Wtedy można zobaczyć, jak wygląda praca przy ulach i jak różni się miód z kolejnych miesięcy. Kupiony u pszczelarza słoik to najlepsza pamiątka znad Bugu.

Miód nadbużański to smak łąk i skarp nad Bugiem, zebrany przez pszczoły i przelany do słoika. Łagodny, kwiatowy i zmienny jak pory roku, dobrze oddaje charakter wschodniego Mazowsza.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: