Miody z gminy Żelechlinek

Pięć słoików, pięć kolorów: od niemal białego miodu rzepakowego, przez jasnozłoty akacjowy i lipowy, po ciemnobrązowy gryczany. Tak prezentują się miody z gminy Żelechlinek, pozyskiwane przez pszczelarzy z pogranicza Puszczy Pilickiej i doliny Rawki. Od 2011 roku figurują na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) prowadzonej przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Jakie miody powstają w Żelechlinku

Każdy rodzaj ma własny charakter. Miód rzepakowy szybko krystalizuje i staje się kremowy, ma łagodny, słodki smak. Akacjowy długo pozostaje płynny, jest jasny, delikatny i przyjemnie kwiatowy. Lipowy pachnie kwitnącymi drzewami i ma lekko gorzkawy, odświeżający finisz. Gryczany jest ciemny, intensywny, z wyraźną ostrością w gardle, a wielokwiatowy zmienia się z roku na rok, bo zależy od tego, co akurat zakwitło na łąkach i miedzach.

Różnorodność wynika z krajobrazu. Pola rzepaku i gryki sąsiadują tu z alejami lip, zadrzewieniami akacjowymi i lasami, a wilgotne łąki nad rzeką dają pszczołom pożytek przez całe lato. Pszczelarze przewożą ule lub ustawiają pasieki tak, by trafić na kolejne kwitnienia, a sezon miodobrania trwa zwykle do końca sierpnia. Najpierw wirują miód rzepakowy, potem akacjowy i lipowy, a na końcu ciemny gryczany, zbierany z pól kwitnących w pełni lata.

Pszczoły w herbie gminy

O tym, jak ważne jest tu pszczelarstwo, świadczy herb gminy Żelechlinek. Znajdują się w nim ul, niedźwiedź i pszczoła, czyli symbole dawnego leśnego bartnictwa, gdy miód wybierano z dziupli drzew w puszczy. Niedźwiedź przypomina, że słodki skarb trzeba było chronić przed amatorami miodu, a ul wskazuje na późniejsze, przydomowe pasieki. W okolicy działa Koło Pszczelarzy, założone w 1969 roku. Zrzesza około 35 członków, którzy opiekują się mniej więcej 300 rodzinami pszczelimi. Wiedza o pszczołach przechodzi tu z pokolenia na pokolenie, a wiele pasiek prowadzą kolejne generacje tych samych rodzin.

Bartnicy z Baszkirii nad Pilicą

Ciekawym rozdziałem tej historii jest projekt organizacji WWF, w którym uczestniczyli bartnicy z Baszkirii oraz Nadleśnictwo Spała. Baszkirscy mistrzowie, którzy wciąż wydrążają barcie w żywych drzewach, dzielili się wiedzą o tradycyjnych metodach. Dzięki temu w lasach w okolicach Puszczy Pilickiej znów pojawiły się barcie, a dawne rzemiosło wróciło do świadomości mieszkańców. Dla gości to dobry pretekst, by zobaczyć, jak wyglądało pozyskiwanie miodu, zanim upowszechniły się ramowe ule.

Jak podawać miód z Żelechlinka

Miód najlepiej smakuje w prostych połączeniach, które nie przytłaczają jego aromatu. Nie warto go podgrzewać powyżej temperatury ciała, bo traci wtedy zapach.

• Rzepakowy – na świeżym pieczywie z masłem.
• Akacjowy – do jogurtu, twarogu i herbaty.
• Lipowy – na przeziębienie, z ciepłym mlekiem.
• Gryczany – do piernika, marynat i dojrzewających serów.
• Wielokwiatowy – jako uniwersalny dodatek do deserów i sosów.

Skrystalizowany miód jest naturalny i nie traci wartości. Jeśli wolisz płynny, wystarczy postawić słoik w letniej wodzie.

Gdzie spróbować

Żelechlinek leży we wschodniej części województwa łódzkiego, nad rzeką Rawką, niedaleko Rawy Mazowieckiej i Tomaszowa Mazowieckiego. Miody z gminy najłatwiej kupić bezpośrednio od pszczelarzy, na dożynkach, jarmarkach i targach produktów regionalnych. Latem warto zapytać o możliwość odwiedzenia pasieki, a przy okazji wybrać się na spływ kajakowy Rawką lub spacer po lasach Puszczy Pilickiej. Najlepiej kupić kilka małych słoików różnych rodzajów i porównać je w domu.

Miody z Żelechlinka pokazują, że krajobraz można posmakować. Wystarczy łyżeczka, by poczuć kwitnące lipy, pola gryki i nadrzeczne łąki.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: