Miody z Grębkowa

Miody z Grębkowa pochodzą z gminy w powiecie węgrowskim, gdzie dawniej prawie każde gospodarstwo miało własną pasiekę. Mogą być płynne albo skrystalizowane, mają barwę od jasnokremowej do niemal brunatnej i słodki smak z aromatem drzew, ziół, traw i kwiatów. Od 2012 roku figurują na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) w kategorii miodów.

Krajobraz, który karmi pszczoły

Gmina Grębków leży na terenie Siedlecko-Węgrowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Są tu lasy, pola uprawne i rozległe łąki torfowiskowe, które od wiosny do jesieni zapewniają pszczołom pożytek. Dzięki tej różnorodności pszczelarze zbierają kilka odmian miodu w jednym sezonie. Czyste środowisko i niewielkie, rodzinne pasieki sprawiają, że miód ma wyraźny charakter miejsca, z którego pochodzi.

Odmiany

Najczęściej spotkać można miód lipowy, akacjowy, gryczany, rzepakowy oraz fasolowy. Lipowy ma jasną barwę i wyraźnie ziołowy, lekko miętowy zapach. Akacjowy jest bardzo jasny, łagodny i długo pozostaje płynny. Gryczany wyróżnia się ciemną, niemal brunatną barwą i intensywnym, lekko ostrym smakiem. Rzepakowy szybko krystalizuje, tworząc gładką, kremową masę. Miód fasolowy jest rzadkością i świadczy o rolniczym charakterze okolicy, gdzie uprawiano fasolę.

Każda odmiana ma swój czas. Rzepak kwitnie wiosną, akacja i lipa na przełomie wiosny i lata, a gryka w pełni lata. Pszczelarz musi wiedzieć, kiedy odebrać miód z uli, aby nie wymieszać pożytków. Dlatego miody z jednej pasieki potrafią bardzo się od siebie różnić barwą, zapachem i szybkością krystalizacji. Miody wielokwiatowe z łąk torfowiskowych łączą wiele tych nut w jednym słoiku.

Miód sprzedaje się w słoikach od 250 do 1250 gramów. Skrystalizowanie jest naturalnym procesem i nie oznacza, że produkt się zepsuł. Wystarczy delikatnie ogrzać słoik w ciepłej wodzie, aby miód znów stał się płynny.

Miód na mazowieckim stole

Miód od wieków był na Mazowszu jednym z najcenniejszych produktów. Feliks Kozłowski w „Dziejach Mazowsza za panowania książąt”, wydanych w Warszawie w 1858 roku, zanotował, że miód gościł na książęcych stołach, a w Warszawie umiano go dobrze przyprawiać. O pszczołach i miodzie pisano też w wydanej w 1856 roku „Historji Naturalnej” oraz w poradniku pszczelarskim księdza Dzierżona, który ukazał się w Piekarach. W Grębkowie wiedza o prowadzeniu pasiek przechodziła z pokolenia na pokolenie. Dawniej ule stawiano w sadach i na skraju lasu, a miód był nie tylko słodyczą, lecz także lekarstwem i wartościowym towarem na targ.

Jak wykorzystać

• Lipowy do herbaty i naparów w sezonie przeziębień, dodany do lekko przestudzonego napoju.
• Gryczany do pierników, marynat do mięs i sosów.
• Akacjowy do jogurtu, twarogu i owsianki.
• Rzepakowy do smarowania pieczywa, bo łatwo się rozsmarowuje.

Grębkowskie miody są też podstawą innych lokalnych specjałów, takich jak miodolada i soki owocowe słodzone miodem. Kupują je chętnie mieszkańcy Mińska Mazowieckiego i Warszawy, którzy przyjeżdżają do pasiek po zapas na zimę. Wielu klientów wraca co roku do tego samego pszczelarza, bo zna smak jego miodu i ufa jego pracy.

Gdzie spróbować

Dobrą bazą do odwiedzin pasiek jest Węgrów, położony kilkanaście kilometrów od Grębkowa. Stąd można wybrać się na wycieczkę doliną Liwca, odwiedzić drewniane kościoły i przydrożne kapliczki, a po drodze zatrzymać się u pszczelarza. Latem i jesienią w regionie odbywają się festyny, na których degustacja miodów to stały punkt programu. Warto spróbować kilku odmian obok siebie, od jasnego akacjowego po ciemny gryczany, aby poczuć, jak bardzo różnią się smakiem miody z jednej niewielkiej gminy.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: