Słonina marynowana z Niemczy

Słonina marynowana z Niemczy ma postać bloku złożonego z kilku warstw, ważącego około 2,5 kilograma. Jest biała z różowymi odcieniami, miękka i smarowna, dzięki czemu można ją rozprowadzić na chlebie jak masło. Receptura przyjechała na Dolny Śląsk z Wołynia w 1945 roku, razem z przesiedlonymi rodzinami. Od 2011 roku produkt figuruje na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) prowadzonej przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Wygląd i smak

Na przekroju widać ułożone jedna na drugiej warstwy słoniny, przełożone przyprawami. Kolor jest jasny, mlecznobiały, miejscami delikatnie różowy. Konsystencja jest miękka, ale zwarta, a słonina nie kruszy się podczas krojenia. W smaku dominuje łagodna słoność, czosnek i pieprz, a w tle pojawiają się nuty ziół i liścia laurowego. Słonina z młodych tuczników jest delikatna i nie ma ciężkiego, zwierzęcego posmaku.

Wołyńska receptura

Na Wołyniu, podobnie jak w innych regionach dawnych Kresów, słonina była podstawowym zapasem tłuszczu na zimę. Przechowywana w soli i przyprawach wytrzymywała wiele miesięcy, a jej plaster z chlebem był pożywnym posiłkiem w pracy w polu. Po II wojnie światowej mieszkańcy Wołynia, przesiedleni na Dolny Śląsk, osiedlali się m.in. w Niemczy i okolicznych wsiach. Przywieźli ze sobą przepisy, zwyczaje i umiejętności masarskie. Sposób marynowania słoniny nie zmienił się od około 80 lat, a dziś kontynuuje go lokalny zakład mięsny.

Jak powstaje

Do wyrobu wybiera się słoninę z młodych tuczników, bo jest miękka i delikatna. Płaty słoniny naciera się solą, czosnkiem, pieprzem i innymi przyprawami, a następnie układa warstwami w pojemnikach o wymiarach mniej więcej 25 na 14 na 12 centymetrów. Każdą warstwę przesypuje się mieszanką przypraw. Słonina dojrzewa w chłodzie przez wiele dni, nabierając aromatu i miękkości. Dopiero po zakończeniu marynowania jest gotowa do krojenia i sprzedaży.

Cały proces opiera się na prostych składnikach: soli, czosnku i przyprawach. Żadne z nich nie maskuje smaku słoniny, tylko go podkreśla.

Słonina marynowana różni się od wędzonej czy solonej na sucho. Nie ma dymnego aromatu ani twardej struktury, a dzięki długiemu dojrzewaniu w przyprawach staje się miękka i niemal kremowa. Dlatego w wielu domach traktowano ją jak smarowidło, a nie dodatek do smażenia. Kawałek słoniny zawinięty w papier był też typowym prowiantem, który zabierano w podróż albo do pracy w polu, bo nie psuł się szybko i dawał dużo energii.

Jak podawać

Słonina marynowana najlepiej smakuje na świeżym chlebie, najlepiej żytnim lub na zakwasie.

• Na pajdzie chleba z kiszonym ogórkiem i cebulą.
• Z rzodkiewką, szczypiorkiem i pomidorem.
• Pokrojona w cienkie plasterki na deskę wędlin.
• Jako dodatek do żuru, barszczu albo gorących ziemniaków.

Słoninę należy przechowywać w lodówce i kroić tuż przed podaniem. Dobrze komponuje się z czarną herbatą, kwasem chlebowym albo kieliszkiem nalewki.

Niemcza – miasto na wzgórzu

Niemcza to jedno z najstarszych miast na Śląsku, położone na wzgórzu nad Ślęzą, między Dzierżoniowem a Ząbkowicami Śląskimi. W 1017 roku obrońcy grodu odparli tu oblężenie wojsk cesarza Henryka II, co opisał kronikarz Thietmar. Dziś miasteczko przyciąga spokojem, fragmentami murów obronnych i bliskością Arboretum w Wojsławicach, słynącego z kolekcji różaneczników i liliowców. Wędliny z Niemczy można kupić w sklepach firmowych lokalnego zakładu i na jarmarkach produktów regionalnych.

Słonina marynowana z Niemczy to smak przesiedleńczej kuchni, która przetrwała dzięki pamięci rodzin z Wołynia. Prosta, sycąca i bardzo regionalna.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: