Śliwki w zalewie korzennej z Wolicy

Śliwki w zalewie korzennej z Wolicy to całe węgierki zalane słodkim syropem z goździkami i cynamonem. Pochodzą z przysiółka Wolica we wsi Olszana w gminie Łącko, jednym z sadowniczych zakątków Sądecczyzny. Od 2017 roku są na Liście Produktów Tradycyjnych (LPT) w kategorii owoców i warzyw.

Ciemne owoce w bordowym syropie

Do słojów trafiają całe śliwki węgierki z pestkami. Owoce mają od 2,5 do 3 centymetrów długości i od 1 do 1,5 centymetra szerokości. Skórka jest fioletowo-brązowa, miąższ żółty, a zalewa przybiera ciemnobordową barwę. Smak jest słodki, z wyraźnym aromatem goździków i cynamonu. Śliwki zachowują kształt, a miąższ pozostaje miękki i soczysty.

Do tego przetworu nadają się tylko węgierki. Mają zwarty miąższ, który nie rozpada się w gorącym syropie, i wyraźny, lekko winny smak, dobrze współgrający z korzennymi przyprawami. Owoce wybiera się dojrzałe, ale jędrne, bez uszkodzeń skórki. Zbyt miękkie śliwki pękałyby przy parzeniu i zamieniały syrop w mętną masę, a przecież zalewa ma być ciemna i przejrzysta.

Nakłuwanie i parzenie

Każdą śliwkę nakłuwa się wykałaczką, żeby syrop mógł wniknąć do środka, a skórka nie pękała. Syrop gotuje się z wody, cukru, goździków i cynamonu, czasem z dodatkiem wanilii. Owoce parzy się pod przykryciem w gorącym syropie, aż nabiorą smaku przypraw. Potem przekłada się je do słojów i zalewa wystudzonym syropem.

Ta metoda pozwala zachować całe owoce. Nie rozgotowują się jak w powidłach, a jednocześnie są przesiąknięte słodyczą i aromatem korzennych przypraw. Pestki zostają w środku i dodają przetworowi lekko migdałowej nuty, a zarazem pomagają owocom utrzymać kształt.

Przygotowanie wymaga cierpliwości. Nakłuwanie każdej śliwki, pilnowanie syropu i wolne parzenie zajmują sporo czasu, dlatego przetwór robiono w mniejszych ilościach niż powidła i przeznaczano na szczególne okazje.

Między kuchnią ludową a mieszczańską

Na Sądecczyźnie śliwek było pod dostatkiem, więc robiono z nich powidła, dżemy, konfitury i kompoty. Śliwki w zalewie korzennej zajmowały wśród tych przetworów szczególne miejsce. Łączyły kuchnię ludową Górali i Lachów Sądeckich z wpływami kuchni mieszczańskiej, w której korzenne przyprawy były oznaką elegancji. Goździki i cynamon nie były tanie, dlatego taki przetwór uchodził za wyjątkowy.

Śliwki podawano w święta, w niedziele i wtedy, gdy przychodzili goście. Nakładano je do małych miseczek i dolewano trochę przegotowanej wody, żeby rozcieńczyć słodki syrop. Był to rodzaj deseru, który kończył świąteczny obiad. Dziś śliwki często podaje się bez syropu, jako dodatek do mięs, zwłaszcza pieczonych i dziczyzny.

Jak podawać

• w miseczce, z odrobiną przegotowanej wody, jako deser po obiedzie;
• bez syropu, do pieczonej wieprzowiny, kaczki lub dziczyzny;
• do lodów, serników i budyniu;
• z syropem, jako dodatek do herbaty w zimowe wieczory;
• do naleśników, racuchów i pierogów na słodko.

Zamknięte słoje można przechowywać w chłodnej spiżarni. Po otwarciu warto trzymać je w lodówce.

Gdzie spróbować

Wolica leży w dolinie Dunajca, w sąsiedztwie Łącka, którego sady są wizytówką regionu. Owocowe przetwory gospodyń z gminy Łącko można spotkać na lokalnych imprezach, takich jak Święto Kwitnącej Jabłoni, oraz na jarmarkach i kiermaszach z produktami regionalnymi na Sądecczyźnie. Jesień, czas zbioru węgierek, to najlepsza pora, by zobaczyć okoliczne sady pełne owoców.

Śliwki w zalewie korzennej z Wolicy to przetwór, który dobrze pokazuje gościnność sadowniczych wsi. Słoik z ciemnymi owocami w bordowym syropie to też pamiątka, która przypomni smak Sądecczyzny podczas zimowego obiadu.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: