Miody Popielowskie z Borów Stobrawskich

Miody Popielowskie z Borów Stobrawskich pochodzą z okolic Popielowa, gdzie pszczelarstwo ma ponad 700-letnią historię. Ich barwa waha się od jasnokremowej po ciemnopomarańczową i jasnobrązową, a smak jest słodki, ale nie mdły, z leśno-żywiczną nutą sosnowych borów. W 2007 roku trafiły na Listę Produktów Tradycyjnych (LPT) w kategorii miodów.

Jak wyglądają i jak smakują

Miody z tej okolicy różnią się w zależności od pory zbioru i pożytku. Jasne miody rzepakowe są łagodne, lipowe – aromatyczne, gryczane i wrzosowe – ciemne i wyraziste. Osobną grupę stanowi spadź z dębów, ciemniejsza i mniej słodka. Wspólną cechą jest delikatna leśna, żywiczna nuta, którą miody zawdzięczają sosnom rosnącym na piaszczystych glebach Borów Stobrawskich.

Pożytki pszczele

Okolice Popielowa to mozaika lasów, łąk i niewielkich pól. Pszczoły korzystają z alei lipowych, akacji, leśnych malin i jeżyn, rzepaku, koniczyny czerwonej, gryki i wrzosu, a w lasach zbierają spadź z dębów. Pola są rozdrobnione i brak tu wielkich monokultur, dzięki czemu przez cały sezon coś kwitnie, a miody mają złożony charakter.

Bartnictwo od średniowiecza

Pierwsza wzmianka o Popielowie z 1286 roku dotyczy właśnie pszczół: książę Henryk nadał wtedy Ulianowi prawo zakładania barci w lesie Leng. W 1901 roku w Czarnowąsach znaleziono drzewo bartne, którego wiek w 1961 roku oszacowano na 2030 lat. Na pszczelarski potencjał tych lasów zwracał uwagę także Johann Riem, nadinspektor pszczelarstwa za panowania Fryderyka II, który uważał, że lasy od Popielowa do Opola dobrze nadają się do bartnictwa, a okoliczne uprawy gryki i wrzosowiska sprzyjają pszczołom.

Jan Dzierżon i Karłowice

Najsłynniejszą postacią związaną z tutejszym pszczelarstwem jest ks. dr Jan Dzierżon, który przez 49 lat mieszkał w Karłowicach w gminie Popielów. Prowadził pasieki w wielu okolicznych wsiach, m.in. w Kurzniach, Starych Kolniach, Popielowie i Kabachach. W Popielowie zachował się pszczelnik z 1835 roku. Historię tutejszych uli i pasiek przypominają m.in. „Ule i pasieki w Polsce” oraz monografia „Tyn nas stary Popilów” z 2001 roku.

Jak podawać

• Na pieczywie z masłem lub twarogiem na śniadanie.
• Do herbaty lub ziołowego teju – zawsze do ciepłego, a nie wrzącego napoju.
• Do serów, orzechów i owoców na deskę.
• W wypiekach, marynatach do mięs i sosach do sałat.

Miód przechowuje się w szczelnym słoiku, w suchym i ciemnym miejscu. Krystalizacja jest naturalna – miód można upłynnić w ciepłej kąpieli wodnej.

Miód z Borów Stobrawskich w kuchni

Miody z okolic Popielowa dobrze sprawdzają się w kuchni regionalnej. Jasne, łagodne odmiany pasują do ciast drożdżowych, pierników i domowych napojów, a ciemne – gryczany, wrzosowy i spadziowy – do mięs, marynat i sosów, którym nadają głębię i lekką goryczkę. Miód dodaje się też do ziołowych naparów, takich jak śląski tej, oraz do piwa miodowego. Dla wielu rodzin słoik miodu od znajomego pszczelarza to stały element domowej spiżarni, po który sięga się przez cały rok. Warto spróbować kilku odmian obok siebie, by poczuć, jak bardzo różnią się smakiem miody z jednego regionu.

Gdzie spróbować

Miody Popielowskie najlepiej kupować bezpośrednio od pszczelarzy z gminy Popielów i na targach produktów regionalnych w województwie opolskim. Wizytę warto połączyć z wycieczką po Borach Stobrawskich i odwiedzeniem miejsc związanych z Janem Dzierżonem w Karłowicach.

Miody Popielowskie to smak borów, lip i wrzosowisk – i historia, która zaczęła się od barci w średniowiecznym lesie.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: