Sudecki miód wielokwiatowy

Wiosenny słoik bywa jasnokremowy, a późniejszy zbiór może przybrać ciemniejszy brąz. Sudecki miód wielokwiatowy łączy nektar różnych roślin z zachodnich Sudetów. Jest łagodny i słodki, lecz nie ma jednego niezmiennego aromatu. Po odwirowaniu pozostaje płynny, a następnie tworzy drobne kryształy. Zmienność pożytku jest tu cechą produktu, nie powodem, by szukać w każdym słoiku identycznego koloru.

Sezonowa barwa i krystalizacja

Barwa miodu może przechodzić od jasnokremowej do ciemnobrązowej. Wczesnowiosenne i letnie zbiory są zwykle jaśniejsze, późnoletnie i jesienne ciemniejsze. To zależy od roślin, z których pszczoły przyniosły nektar. Zapach pozostaje wyraźny, ale jego intensywność także wiąże się z udziałem poszczególnych pożytków. Samo słowo „wielokwiatowy” nie jest obietnicą, że każda pasieka korzystała z takiego samego zestawu kwiatów.

Początkowo miód jest patoką. Po pewnym czasie krystalizuje i może stać się drobnoziarnisty, czasem krupkowaty. Opis sudeckiego wyrobu wskazuje orientacyjnie około miesiąca od odwirowania, lecz konkretna partia nie musi zmienić się w dokładnie ten sam dzień. Krystalizacja nie oznacza, że produkt się zepsuł. Jeśli do smarowania chleba wolisz gęstą strukturę, zapytaj pszczelarza o aktualną postać słoika; jeśli potrzebujesz płynnej, sprawdź ją przed zakupem.

Różne pożytki

O charakterze miodu decyduje to, co kwitnie w zasięgu lotu pszczół. Miejscowa roślinność oraz pora zbioru wpływają na aromat i odcień. Lepiej pytać o pochodzenie konkretnej partii niż kupować wyłącznie na podstawie jasnej lub ciemnej etykiety. Łagodny smak odróżnia go od sudeckiego miodu gryczanego, który ma mocny zapach gryki i ostry, piekący posmak. Oba produkty mają własne wpisy na LPT i nie powinny być łączone w jeden ogólny opis.

Historia pasiek

Pszczelarstwo w Sudetach Zachodnich obejmuje dawne bartnictwo i późniejsze pasieki. W okolicach Lubania handlowano miodem już wiele stuleci temu, a pszczelarze tworzyli stowarzyszenia oraz spotykali się na targach. Po 1945 roku przybyli osadnicy z różnych stron Polski; część przywiozła własne pszczoły, inni objęli miejscowe pasieki. Miód wielokwiatowy pozyskiwano również z uli należących do niewielkich gospodarstw. Dzisiejszy słoik jest produktem współczesnej pasieki, nie miodem wyciętym z historycznej barci.

Wpis na listę

W sierpniu 2007 roku sudecki miód wielokwiatowy wpisano na LPT (Listę Produktów Tradycyjnych) województwa dolnośląskiego. Wpis dotyczy cech i regionalnej tradycji, nie daje jednak wyłącznej ochrony każdemu słoikowi oznaczonemu słowem „sudecki”. Planowany przez pszczelarzy na przyszły sezon odrębny znak jakości nie jest tym samym co już dokonany wpis LPT. Przy zakupie trzeba rozróżniać faktyczne oznaczenie od zapowiedzi kolejnego programu.

Na stole

Najlepiej spróbować niewielkiej porcji bez dodatków. Potem można zestawić miód z jasnym pieczywem, twarogiem lub niesłodzoną owsianką. Różnica między słoikami z dwóch zbiorów staje się wtedy lepiej wyczuwalna. Nie trzeba przypisywać miodowi działania leczniczego, by docenić jego kulinarne zastosowanie. W przypadku sezonowego produktu liczą się pożytek, świeżość informacji o zbiorze i możliwość rozmowy z pszczelarzem.

Porównaj miód wielokwiatowy z gryczanym, nalewając obie próbki do osobnych naczyń. Sprawdź barwę, wielkość kryształów i zapach, a następnie spróbuj ich po kolei. Łagodny wielokwiatowy może być początkiem, intensywny gryczany zostaw na koniec. To degustacja, która pokazuje różnicę wynikającą z pożytku bez wymyślania jednego „najlepszego” słoika dla każdego. Zapisz, jaki smak miała próbka i gdzie stała pasieka; te dwie informacje pozwolą uczciwiej porównać kolejny zbiór.

Jeśli widzisz błąd we wpisie — napisz proszę do redakcji pod adres info@nietylkopierogi.pl: